बस्ति बाट लखेटिदा . . . . (poem)

बस्ति  बाट  लखेटिदा . . . .             

किसान  को  सन्तान  हु  म

परिश्रम  मेरो  रगतमा  छ 

मेरो  लागि  हिड्नु  कुनै  ठुलो  कुरो  होइन ।

जसरि  तिम्रा  हत्केलाले  नोट  हरु  चिन्दछन 

जसरि  तिम्रा  नेताहरुले  भोट  हरु  गन्दछन

हो,  त्यसरी   नै  मेरा  पैतालाहरुले  घर  लाग्ने  बाटो  महसुस  गर्दछन । 

तिम्रा मोटर गाडी र चिल्ला सडक हुनु अघि नै

हरेक वर्ष,

हिउ छल्न,

घाम छेक्न,

र सामल भित्र्याउने निहुमा 

भेडा, च्यांग्रा , र दुहुने गाइ समेत बोकेर

मेरा बजे बराजेहरुले यी डांडा -काँडा, हिमाल र तराइका फाँट हरु पैतालाले नै नपेथे।

हो, तेही पौरखीको सन्तान हुं म

त्यसैले हिड्न म डराउदैन

तर ,

यत्रो महलहरुको लास्करमा

एक गाँस र ओत को सामान्य आवस्यकता पुरा नभएपछि

मलाइ म जस्तै देखिने

म जस्तै भाषा बोल्ने 

र, म जस्तै देउता पुज्ने मान्छे देखेर डर लाग्यो ।

उहिले उहिले मेरा हजुरबाउ  हरु मलौट जादा

बाटाका अँध्यारा  जंगल  देखि  तर्किन्थे

जंगली जनावरहरु देखि झस्कन्थे

त्यसैले रातभर आगो  बल्थे ।

मेरा हजुरबाउहरु,

बस्ति देख्दा दङ्ग पर्थे 

मान्छे देख्दा फुरुङ्ग हुन्थे

किनकि,

त्यो बेला मान्छे भनेका आड थियो

अनि, बस्ति भनेको सुरक्षा ।

तर आज, बस्तिनै जंगल जस्तै बिरानो भएको बेला

र, मान्छे जंगल का जनावर जस्तै डरलाग्दा भएको  बेला

म आफै अलमल्लमा  छु

र मलाइ यो बिरानो ठाउमा बस्नु छैन ।

त्यसैले म घर हिड्छु

जतिनै दिन लागेपनि

जतिनै जंगल छिचोल्नु परेपनि

मलाई मेरो घर पुग्न आउछ

किनकि मलाई थाहा छ ,

कुनै जि. पी. आर. एस. र कुनै गुगल म्याप बिना

मेरा हजुरबाउ हरु अबेर नै भएनी घर पुग्थे

र म पनि घर पुग्नेछु।

माहाकाली पारिका मान्छेहरु प्रति तिम्रा बस्ति का गन्थन सुन्दा

मेरो मन झुक्किएको थियो

आज आफु वारि हुदा समेत तिम्रो बस्ति बाट लखेटिदा

मन झस्किएको छ ।

खैर,

घर पुगेपछि मलाई एउटै कुराको चिन्ता छ

हजुरबाउ हरु जस्तो,

म संग,

आफ्ना सन्तान हरुलाई रोमाञ्चक बनाउने

जंगली जनावर संग झस्केको

जंगल मा तर्सेको किस्सा  छैन

छ त कहिले नबिर्सिने,

मान्छे संग डराएको,

मान्छे बाट लखेटिएको नमिठो अनुभव

जुन सुनाउने म संग हिम्मत छैन ।

कुनै दिन यो बस्ति का मान्छेलाइ मेरो गाउँको गोरेटोमा भेटे,

 मलाई यिनीहरुलाई-    

"मान्छे कस्तो हुनुपर्छ ?"

"बस्ति   भेट्दा  कस्तो हुन्छ ?"

  सम्झाउन  मन  छ ।

 उनीहरुलाई मिठो मसिनो खुवाएर

 आफ्नै घर मा बास दिन मन छ ।

ताकि उनीहरुले,

बस्ति र मान्छे भेट्दाको आड र भरोसाको कथा

आफ्ना सन्तान लाइ सुनओस

र मेरो सन्तान ले,

उसको बस्तीमा समस्या भोग्दा

म जसरी रोएर घर पहिल्याउन नपरोस।

मलाई बस्ति जंगल भएको,

मान्छे जंगली भएको, नमाज्जाले बिझाएको छ

त्यसैले म घर हिड्छु

मैले मान्छेलाई जंगली हुन बाट बचाउनु छ ।

-प्रज्ञा